تبليغاتX
بیا تنها نباشیم

بیا تنها نباشیم

می خوام کسی تنها،تنها نباشه.بیایین با همدیگه تنها باشیم

خداحافظ نگو      هنوز زودِ

هنوزم می شه از من باشی

نذار برگ و بارم بسوزِ    هنوز زودِ

نگفته ها زیادِ  واسه تنها شدن هنوز زودِ

پناهم باش   صدایم را بشنو     پریشون شدن هنوز زودِ

بمون ، با من بمون       برای رفتن هنوز زودِ

حالا که می ری ، جا نمونه خاطره ها

                                             واسه فراموشی هنوز زودِ.... هدی

نوشته شده در شنبه سوم دی 1390ساعت 21:1 توسط hoda| |

زیر تازیانه نگاه سردت

اعتراف کردم به تلخی بی گاه انتظارت

نظر کن

زمزمه ی هزیان دردم در بستر تقدیر را

شتاب کن!

            فرصت کوتاه است.

مرگ لبخندم ، خنجرش تیز است.

مدارا کن!!! هدی

نوشته شده در شنبه سوم دی 1390ساعت 19:13 توسط hoda| |

ما و مجنون هم سفر بودیم در دشت جنون

او به مقصدها رسید و ما هنوز آواره ایم..

نوشته شده در چهارشنبه ششم مهر 1390ساعت 8:22 توسط hoda| |

فرصت شمار صحبت کز این دو راهه منزل

                                           چون بگذریم دیگر نتوان بهم رسیدن

از جان طمع بریدن آسان بود لیکن

                                            از دوستان جانی مشکل توان بریدن

نوشته شده در پنجشنبه سوم تیر 1389ساعت 0:36 توسط hoda| |

میان ماندن و رفتن حکایتی کردیم

که آشکارا در پرده ی کنایت رفت.

مجال ما همه این تنگ مایه بود و دریغ

که مایه خود همه در وجه این حکایت رفت....

                                                     شاملو

نوشته شده در پنجشنبه نهم اردیبهشت 1389ساعت 22:0 توسط hoda| |

خودم را گم مي كنم

              و بيخود به دنبال

                       واژه هاي سرگردان ،

                                             آواره مي شوم.

  زمان از دستم مي رود

                         و من

                   خود را به آرمان هاي دست نيافتني مي سپارم ،

                                 باشد  كه

                                      زير شكنجه ي بي رحم سكوتش

                                                به گونه اي

                                                       آرام تر جان دهم......

                                                                                           هدي

نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم دی 1388ساعت 8:20 توسط hoda| |

ناله ز درد هجران    وای از غم جدایی

فکر وداع باید از روز آشنایی

با من بمان برادر  طاقت نمانده دیگر

باور نمی کنم من شد موسم جدایی

گوید غریب مادر ای یادگار حیدر

فردا بریده حنجر در دشت کربلائی

وای از شب فراق و اندوه بی تو ماندن

دل کندن از تو دلبر دارد چه ماجرایی

ای نازنین گل من گفتی بمانم اما

با دیدن تو گردد مرغ دلم هوایی ..............

نوشته شده در چهارشنبه دوم دی 1388ساعت 18:52 توسط hoda| |

در انتهای درد ،

                 در انزوای تاریک زندان خموش تنهایی ،

                           نومیدانه به انتظار بسته شدن

                            پنجره های سرد و سیاه زندگی

                              دست و پنجه نرم می کنم

                                        تا که تمام شود

                                              این ویرانی آباد دلم .

              بس که خورده شد

                 روح زنگ خورده ی بیکسم ،

                           دیگر تحمل سنگینی جسمم

                                                    را ندارم ...

                                                                هدی

نوشته شده در جمعه بیست و هفتم آذر 1388ساعت 21:21 توسط hoda| |

به جستجوی باید و نباید هایی

                                 برای خود و دیگرانیم

بی آنکه بدانیم

                  این غل و زنجیرها

                             به پای خودمان سنگینی می کند

                                                       نه به دوش آزادی...

                                                                            از هدی

نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم آذر 1388ساعت 21:46 توسط hoda| |

خدایا تو میدانی چه بد کردم و چه خوب ،

                                               خوبی می کنی .

از غفلتم آگاه .

               از خطایم دانا.

                        باز مرا می پذیری .

تو می دانی زندگی را

                           به سادگی باختم به چه امید بچه گانه ای.

تو می دانی در چه فاصله ای

                               تنها ماندم .

من همین می دانم

                   که تو

                       همان هستی که تنها رهایم نمی کنی ... از هدی

نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم آذر 1388ساعت 21:41 توسط hoda| |

من زاده ی پائیزم ،

 همان پائیزی که از هیبتش ،

                                طبیعت رنگ می بازد

                                                              و

                                                          با غروبش یکرنگی می کند.

من زاده ی همان پائیزم ،

                             همان پائیزی که لالایی خواب زمستانی 

                                                         را به قیمت خزانی شدنش می خواند.

من بزرگی و قداستش را باور دارم و در دل می گویم

                                                     "کاش می شد پائیز را منصفانه تر فهمید"....هدی

نوشته شده در دوشنبه دوم آذر 1388ساعت 15:23 توسط hoda| |


سالِ بی‌باران

جُلپاره‌يی‌ست نان

به رنگِ بی‌حرمتِ دل‌زده‌گی

به طعمِ دشنامی دُشخوار و

به بویِ تقلب.

ترجيح‌می‌دهی که نبويی نچشی،

ببينی که گرسنه به‌بالين‌سرنهادن

گواراتر از فرودادنِ آن ناگوار است.

 

سالِ بی‌باران
 
آب
 نوميدی‌ست.

شرافتِ عطش است و
تشريفِ پليدی
توجيهِ تيمّم.

 

به‌جِدّ می‌گويی: «خوشا عطشان مردن،

که لب‌ترکردن از اين

گردن‌نهادن به خفتِ تسليم است.»

 

تشنه را گرچه از آب ناگزير است و گشنه را از نان،

سيرِ گشنه‌گی‌ام سيرابِ عطش

گر آب اين است و نان است آن!
نوشته شده در یکشنبه هفدهم آبان 1388ساعت 12:41 توسط hoda| |

از نفرتي لبريز

ما نوشتيم و گريستيم

ما خنده كنان به رقص بر خاستيم

ما نعره زنان از سر جان گذشتيم ...


كسي را پرواي ما نبود.

در دور دست مردي را به دار آويختند :

كسي به تماشا سر برنداشت


ما نشستيم و گريستيم

ما با فريادي

از قالب خود بر آمديم .
نوشته شده در یکشنبه هفدهم آبان 1388ساعت 9:47 توسط hoda| |

بيتوته‌یِ کوتاهی‌ست جهان
 در فاصله‌یِ گناه و دوزخ
خورشيد
 هم‌چون دشنامی برمی‌آيد

و روز
شرمساری‌یِ جبران‌ناپذيری‌ست.

 

آه
پيش از آن که در اشک غرقه‌شوم
چيزی بگوی

درخت،
جهلِ معصيت‌بارِ نياکان است
 

و نسيم
 وسوسه‌يی‌ست نابه‌کار.

مهتابِ پاييزی
کفری‌ست که جهان را می‌آلايد.

 

چيزی بگوی
 

پيش از آن که در اشک غرقه‌شوم
 چيزی‌بگوی

 

هر دريچه‌یِ نغز
بر چشم‌اندازِ عقوبتی می‌گشايد.
 

عشق
 رطوبتِ چندش‌انگيزِ پلشتی‌ست
و آسمان
 سرپناهی
نوشته شده در یکشنبه هفدهم آبان 1388ساعت 9:36 توسط hoda| |

دل‌ام کپک زده آه

که سطری بنويسم از تنگی‌یِ دل

هم‌چون مهتاب‌زده‌يی از قبيله‌یِ آرش برچکادِ صخره‌يی

زهِ جان کشيده تا بُنِ گوش

به رها کردنِ فريادِ آخرين.

 کاش دل‌تنگی نيز نامِ کوچکی می‌داشت

تا به جان‌اش می‌خواندی:

نامِ کوچکی

تا به مهر آوازش‌می‌دادی،هم‌چون مرگ

که نامِ کوچکِ زندگی‌ست

و بر سکّوبِ وداع‌اش به‌زبان‌می‌آوری...

نوشته شده در یکشنبه هفدهم آبان 1388ساعت 9:14 توسط hoda| |


بیابان را، سراسر، مه فرا گرفته است

چراغ قریه پنهان است

موجی گرم در خون بیابان است

بیابان، خسته

لب بسته

نفس بشکسته

در هذیان گرم عرق می ریزدش آهسته

از هر بند
***

بیابان راسراسر مه گرفته است می گوید به خود عابر

سگان قریه خاموشند

در شولای مه پنهان، به خانه می رسم گل کو نمی داند مرا ناگاه

در درگاه می بیند به چشمش قطره

اشکی بر لبش لبخند، خواهد گفت:

بیابان را سراسر مه گرفته است... با خود فکر می کردم که مه، گر

همچنان تا صبح می پائید مردان جسور از

خفیه گاه خود به دیدار عزیزان باز می گشتند

***

بیابان را

سراسر

مه گرفته است

چراغ قریه پنهانست، موجی گرم در خون بیابان است

بیابان، خسته لب بسته نفس بشکسته در هذیان گرم مه عرق می ریزدش

آهسته از هر بند...
نوشته شده در یکشنبه هفدهم آبان 1388ساعت 8:57 توسط hoda| |

خیالاتم خاطره شدند ، دلم بی گناه به جرم داشتن خاطره هایی که تمام بودنشان

را به ذره ذره آب کردن وجودم آراستند ،

                                       قصد مردنی ناخودآگاهانه کرده ست ..

باید از آزار کدامین پندارهای پنهانی به ظاهر خفته گله کرد؟!

باید به چه بهانه ای این گله های رنجور را به اشک سپرد؟!..

من میدانستم ،

                   من از همان آغاز میدانستم که بی جواب می مانم...... هدی

نوشته شده در شنبه شانزدهم آبان 1388ساعت 16:36 توسط hoda| |

دوره های مجله ی کوچک کارنامه ی برده گی

با جلد زرکوب اش ...

ای دریغ! ای دریغ

               که فقر

چه به آسانی احتضار فضیلت است

به هنگامی که تو را

از بودن و ماندن

                   گریز نیست.

ماندن

      -آری! -

و اندوه خویشتن را

                         شام گاهان به چاه ساری متروک در سپردن ،

فریاد درد خود را

در نعره ی توفان

                 رها کردن،

و زاری جان بی قرار را با هیاهوی باران درآمیختن.

ماندن آری 

                  ماندن 

و به تماشای نشستن 

                            آری 

به تماشا نشستن 

                             دروغ را 

که عمر 

          چه شاهانه می گذارد 

به شهری که 

                ریا را 

                    پنهان نمی کنند

و صداقت هم شهریان  

                            تنها 

                                در همین است.                                             

نوشته شده در سه شنبه پنجم آبان 1388ساعت 22:45 توسط hoda| |

آن روز فهمیدم ..آن روز که به من دیوانه وار خیره شدی

فهمیدم مرا نمیبینی !

به زمان فرصت دادم ، گفتم شاید بشود ز غوره حلوا سازم ..

زمان فرصتش را از دست داد و من همچنان زیر فشار نگاهت دیده نمیشدم .

چشمهای پر اشکم را بستم تا نبینم دیده نشدنم را.........هدی

نوشته شده در جمعه چهارم اردیبهشت 1388ساعت 19:39 توسط hoda| |

هرگز از مرگ نهراسیدم

اگر چه دستانش از ابتذال شکننده بود

هراس من باری همه از مردن در سرزمینی ست

                که مزد گورکن از بهای آزادی آدمی افزون باشد..............

نوشته شده در یکشنبه سی ام فروردین 1388ساعت 23:24 توسط hoda| |

وه ! چه شب های سحر سوخته من

خسته

        در بستر بی خوابی خویش

        در بی پاسخ ویرانه ی هر خاطره را کز تو در آن

       یادگاری به نشان داشته ام کوفته ام .

       کس نپرسید ز کوبنده در و لیک

            با صدای تو که می پیچد در خاطر من :

                                                     " کیست کوبنده در؟"   

                                  هیچ در باز نشد

                                          تا خطوط گم و رؤیایی رخسار تو را

                                                                           باز یابم من یکبار دیگر............. 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم فروردین 1388ساعت 22:49 توسط hoda| |

او را به رویای بخار آلود و گنگ شام گاهی دور گویا دیده بودم من..

لالایی گرم خطوط پیکرش در نعره های دور دست و سرد مه گم بود.

لبخند بی رنگش به موجی می مانست،در هزیان شیرین اش ز دردی گنگ می زد گوییا لبخند................

نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم فروردین 1388ساعت 0:9 توسط hoda| |

مرا تو را بی سببی نیستی

براستی صولت کدام قصیده ای ای غزل؟

کلام از نگاه تو شکل میگیرد

خوشا نظربازیا که تو آغاز میکنی.......................

نوشته شده در دوشنبه دهم فروردین 1388ساعت 12:8 توسط hoda| |

محبوب من بیا

                     تا اشتیاق بانگ تو در جان خسته ام

                     شور و نشاط عشق برانگیزد

من غرق مستی ام

                     از تابش وجود تو در جام جان چنین

                                                           سرشار هستی ام

من بازتاب صولت زیبایی دلارایی تو ام

چرا هراس

        چرا شک ؟

بیا که من بی تو درخت خشک کویرم

                                     که برگ و بارم نیست

امید بارش باران نو بهارم نیست..

نوشته شده در یکشنبه بیستم مرداد 1387ساعت 22:46 توسط hoda| |

من زاده ی پائیزم

همان پائیزی که نمی دانم طبیعت ، سوگوارش می کند یا که سوگوارش می شود.

اگر پر از درد و غم هستی ام ، اگه تنهام و مرده شادی ام ، این ذات من است.

من در متن پائیز و پائیز در بطن من.مخواهید ز من شور هستی

که من زاده ی پائیزم.................

نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1387ساعت 9:34 توسط hoda| |

قالب وبلاگ : قالب وبلاگ
 فال حافظ - فروشگاه اينترنتي - قالب وبلاگ